Terwijl jij wacht, schuiven zij met stenen en cijfers

Huurbevriezing klinkt als een reddingsboei, maar voelt als een natte sok. Politici pronken ermee, woningcorporaties klagen erover, en jij als huurder? Jij mag blij zijn dat je huur tijdelijk niet nóg duurder wordt, terwijl woningen om je heen verdwijnen of voor veel hogere bedragen terugkomen.

In de regio Rotterdam is de maat vol. Woningzoekenden zijn een petitie gestart. Niet omdat ze niks beters te doen hebben, maar omdat hun leven al te lang in de wachtstand staat. Tienduizenden mensen wachten op iets wat ooit vanzelfsprekend was: een betaalbare woning. Ze worden hun eigen stad uitgeprijsd, staan jarenlang op lijsten die niets opleveren, en zien ondertussen sociale huurwoningen verdwijnen alsof het weggeefacties zijn. Er wordt niets uitgelegd, en een alternatief is er al helemaal niet.

En de overheid? Die bevroor de huren. Althans, op papier. In werkelijkheid voelen veel mensen zich juist nog meer buitengesloten. Terwijl de prijzen zogenaamd stilstaan, worden woningen gewoon verkocht. Ze worden opgeknapt, duurder gemaakt en vervolgens opnieuw verhuurd voor bedragen waar je eerder een heel huis voor had. Sommige woningen staan maandenlang leeg, en niemand lijkt er haast mee te hebben. Alsof leegstand minder pijnlijk is dan iemand een betaalbaar dak boven het hoofd bieden.

Neem verduurzaming. Het klinkt goed: zonnepanelen, isolatie, een warmtepomp hier en daar. Maar na zo’n renovatie is de woning ineens niet meer bereikbaar voor wie er eerder woonde. De huur stijgt, bewoners moeten tijdelijk vertrekken, en wie terug wil, krijgt te maken met inkomenseisen die niet meer passen bij het oorspronkelijke doel van sociale huur. Het energielabel mag dan groener zijn, de toegang is allesbehalve open. De voordeur zit op slot voor wie het het hardst nodig heeft.

En die woningcorporaties? Die zeggen dat ze het allemaal niet meer kunnen bolwerken. Dat de huurbevriezing hen financieel uitkleedt en bouwen onmogelijk maakt. Maar ondertussen worden er gewoon sociale huurwoningen verkocht aan beleggers. En bij veel projecten die verdwijnen, is het nog maar de vraag of er iets sociaals voor terugkomt. Nieuwe plannen blijven vaak vaag of uitgesteld. Ondertussen wordt de wachtrij voor sociale huur langer, terwijl het aanbod krimpt. Wat ooit normaal was, wordt zeldzaam. De bestuurders van die corporaties verdienen bedragen waar een doorsnee huurder decennialang voor zou moeten sparen.

Je hoeft geen econoom te zijn om te zien dat het misgaat. Kijk om je heen. Die woning die al sinds december leegstaat? Dat is geen incident. Dat is het gevolg van keuzes, of beter gezegd: het gebrek daaraan. Dit is allang geen woningnood meer. Dit is woede. Over woningen die worden opgeknapt voor de bühne, beloftes die niet nagekomen worden en beleid dat vooral goed klinkt, maar niks oplost.

Het wrangste is dat de overheid die huurbevriezing inzet als afleidingsmanoeuvre. Er is geen compensatie, geen duidelijke bouwafspraken, en geen verbod op de verkoop van sociale huurwoningen. Ondertussen blijven de problemen groeien, terwijl Den Haag doet alsof het iets oplost.

De werkelijkheid is dat huren in Nederland steeds meer lijkt op een loterij. Niet wie het nodig heeft of kan betalen, maar wie geluk heeft, krijgt iets. Heb je een woning? Dan mag je blij zijn. Zoek je er nog een? Dan wens ik je succes. Steeds meer mensen zitten klem: te duur, te klein, of helemaal geen plek. En dat terwijl er op papier genoeg woningen zijn. Maar probeer er maar eens tussen te komen.

Er is een petitie gestart. Keurig verwoord, ingediend met het idee dat er dan eindelijk iets beweegt. Maar de frustratie onder woningzoekenden gaat dieper dan nette woorden kunnen vangen. En terecht. Want terwijl de initiatiefnemers hun stem proberen te laten horen, gebruiken woningcorporaties diezelfde petitie als uithangbord voor hun eigen belangen. Ze presenteren zich als slachtoffer van beleid, terwijl ze woningen blijven verkopen, plannen oprekken en vragen ontwijken. Zolang winst boven woonrecht staat, verandert er niets. Leegstand, verkoop en ‘duurzaam’ uitplaatsen blijven de norm. Deze wooncrisis is geen tragisch ongeluk. Het is beleid, en dat mag best gezegd worden.

Het is tijd om te kiezen. Niet voor rendement, maar voor mensen. Voor iedereen die al jaren wacht, voor gezinnen die klem zitten, voor jongeren die nergens heen kunnen. Zolang het recht op wonen ondergeschikt blijft aan winst, blijft elke maatregel symboolpolitiek. Een bevroren huur zegt niets als je nergens mag wonen.