Ik ben bang voor de bijstand, niet een beetje maar heel erg. Die angst zit niet aan de oppervlakte, maar diep in mijn lijf, op een plek waar woorden vaak tekortschieten. Ik kom niet in de WIA, omdat mijn verleden niet past binnen de regels die daarvoor gelden. Ik heb lange tijd geleefd van mijn spaargeld en wat ik binnen kon halen met mijn website, omdat dat het enige was wat ik nog had om op terug te vallen. Nu zie ik hoe dat langzaam opraakt en hoe ik richting een systeem beweeg waar ik geen vertrouwen in heb.

Wat mij het meest raakt, is niet eens het financiële stuk, maar wat er gebeurt met hoe er naar je gekeken wordt. Alsof je teruggebracht wordt tot een oordeel dat al klaar ligt. Alsof niemand nog echt ziet wat er onder de oppervlakte speelt. Mijn lichaam is uitgeput door alles wat zich in mijn leven heeft afgespeeld. Chronische klachten die niet willen verdwijnen. Herinneringen van mijn jeugd, adoptie, misbruik die zich blijven aandienen. Ervaringen die nooit echt een kans krijgen om een plek te krijgen en die zich op onverwachte momenten weer laten zien. Steeds als je denkt dat het gaat of de duivel er mee speelt krijg je een tik.

Van buiten lijkt het misschien alsof er weinig aan de hand is. Ik kan schrijven, ik kan goed nadenken, ik kan me uitdrukken. Dat maakt dat mensen snel denken dat het allemaal wel meevalt. Maar mijn lichaam vertelt een ander verhaal. Mijn energie is beperkt en raakt snel op. Een simpele activiteit zoals naar een winkel gaan vraagt al meer dan ik eigenlijk kan dragen. Mijn handen reageren op aanraking met tintelingen of je duizenden naalden aanraakt, mijn spieren voelen zwaar, en vermoeidheid zit niet in een nacht slapen maar in alles wat ik doe. Zo heb ik ook meelifters zoals astma, fibromyalgie, migraine, hooikoorts en PTSS. Deze hebben geregeld strijd met elkaar aan aandacht. Wie kan het hards werken. Ze leven als parasieten in mijn systeem, lachen elke medicijn uit.

Wat ik zie op sociale media maakt het niet makkelijker. De manier waarop er gesproken wordt over mensen in de bijstand maakt mij nog banger en bevestigd wat ik al denk. Alsof er maar één verhaal bestaat en iedereen die daar terechtkomt dezelfde keuze heeft gemaakt. Alsof er geen ruimte is voor complexiteit, voor wat iemand heeft meegemaakt, voor wat een lichaam nog aankan. Helaas moet je opboksen tegen mensen die er handig gebruik van maken om de bijstand te neppen.

Ik leef op een manier die voor mij werkt, omdat ik mijn energie moet bewaken. Online contact geeft mij de mogelijkheid om zelf te bepalen wanneer ik iets deel en wanneer ik me terugtrek. In het dagelijks contact met mensen raak ik sneller overprikkeld. Dat verschil is groot, maar wordt vaak niet gezien. Tja, achter die glimlach kijkt men niet.

De gedachte dat anderen straks over mij gaan oordelen, dat er controles kunnen plaatsvinden, dat mijn leven bekeken en gewogen wordt, roept een gevoel van onveiligheid op dat diep verbonden is met mijn verleden. Het idee dat iemand kan bepalen wat ik moet doen, hoe ik moet leven, hoe mijn banksaldo eruit moet zien, sollicitatie druk en of ik wel goed genoeg ben, raakt aan ervaringen die nog steeds doorwerken. Dat is een trigger voor mij…onveilig voelen.

Ik merk dat die angst mij zelfs laat twijfelen aan dingen die juist van mij zijn, zoals mijn website en mijn manier van delen. Alsof ik mezelf kleiner moet maken om niet op te vallen. Alsof zichtbaar zijn een risico wordt in plaats van een keuze. Dat hier alles vanaf hangt of je binnen gelaten wordt.

Mijn leven is geen simpel verhaal. Het is opgebouwd uit lagen die niet in op formulier passen. Ik probeer niet te ontsnappen aan mijn verantwoordelijkheid, ik probeer mijn leven zo vorm te geven dat het draaglijk blijft. Dat ik mijn tranen van frustratie probeer in toom te houden zodat je niet veroordeeld wordt als zielepiet. Dat vraagt om aanpassing, om grenzen, om keuzes die misschien niet altijd begrepen worden.

Wat ik nodig heb is geen oordeel, maar ruimte. Ruimte om te bestaan zoals het nu is. Ruimte om niet steeds te hoeven bewijzen dat mijn uitputting echt is. Ruimte om niet teruggebracht te worden tot een systeem dat alleen kijkt naar wat iemand kan produceren.

Ik heb lucht nodig

Ik heb begrip nodig

Ik ben niet lui, Ik ben niet iemand die kiest voor stilstand.

Ik ben iemand die probeert te leven met wat er nog is, en dat is al een opgave op zich.

Ik verdrink, verzuip van angst als ik aan de bijstand denk.