Bonus voor de grote baas, welkom in Nederland 2025

Hoera! Het vakantiegeld komt eraan.
Normaal hét moment waarop je jezelf even een kleine pleziertje gunt: een weekendje weg, nieuwe schoenen, of gewoon je gasrekening betalen zonder meteen in foetushouding te eindigen.

Maar nee, niet in 2025.
In Nederland hebben we namelijk een nieuw motto: de hardwerkende parttimer en laagbetaalde fulltimer pakt minder, de CEO houdt zijn Porsche schoon.
En weet je? Dat bekt nog lekker ook.

Parttime werken? Gefeliciteerd, je wordt gestraft

Laten we even de cijfers erbij pakken.
Werk jij parttime en verdien je ongeveer 1000 euro bruto per maand?
Dan krijg je straks 213 euro minder vakantiegeld dan vorig jaar.
Niet minder meerkeuze, niet minder opsmuk, nee, gewoon keihard minder geld op je rekening.

En waarom?
Nieuwe belastingregels, natuurlijk.
Regels die, toeval, echt waar hoor net iets beter uitpakken voor mensen die sowieso al meer te besteden hebben.

Heb je geluk en verdien je een dikke 2000 euro of meer?
Dan mag je ineens wel rekenen op extra vakantiegeld. Soms honderden euro’s extra.

Tja, je moet wat doen voor de motivatie hè, als je je salaris sowieso al niet bij elkaar hoeft te schrapen aan het eind van de maand.

En de CEO’s dan? Aandeelhouders? Grote jongens?

Goh, laat me raden.
Die leveren natuurlijk óók in?
Ze krijgen minder bonus, minder dividend, misschien moeten ze zelfs hun tweede Maserati verkopen?

HAHAHA.
Nee hoor.
Die krijgen helemaal niks minder.
Sterker nog: de aandeelhouders ontvangen gewoon weer hun jaarlijkse cadeautje, en CEO’s krijgen met gemak een paar ton extra “omdat de markt dat vraagt”.

Je moet het maar durven: vertellen dat parttimers en lage inkomens hun steentje moeten bijdragen, terwijl je zelf een salaris hebt dat zelfs een rekenmachine zenuwachtig maakt.

Waarom altijd de onderkant?

Altijd hetzelfde riedeltje:
Als er moet worden bezuinigd, geknepen of “bewust besteed”, beginnen ze onderaan.
Niet bij de overgesubsidieerde multinationals.
Niet bij de belastingvoordelen voor vastgoedmagnaten.
Nee, bij de mensen die sowieso al een grotere supermarktcalculator hebben dan een financiële controller.

En ondertussen maar preken over gelijke kansen, duurzaamheid en solidariteit.
Met droge ogen.
Serieus, de audacity.

Maar het gaat om ‘eerlijker belastingheffen’, toch?

Ja, zo wordt het verkocht.
Iedereen moet “naar draagkracht” bijdragen, zeggen ze.
Maar blijkbaar betekent draagkracht in 2025 dat je moet bukken tot je een hernia krijgt, en dan alsnog wordt uitgeknepen als een overrijpe citroen.

Eerlijk zou zijn als ook de hoge inkomens en de aandeelhouders zouden bloeden.
Maar ja, dan hebben de lobbyisten in Den Haag niks meer om te fluisteren in de oortjes van ministers die straks zelf nog ergens commissaris worden.

Vakantiegeld was ooit heilig

Vakantiegeld was ooit bedoeld zodat ook gewone mensen één keer per jaar een beetje lucht hadden.
Letterlijk: eruit kunnen, even opladen.
Niet de hele maand op toast en kraanwater leven zodat je in juni een keer pannenkoeken kunt eten buiten de deur.

Nu is vakantiegeld gewoon een sigaar uit eigen doos geworden.
Een doekje voor het bloeden, waarbij de bloederige vinger nog net niet uit je salarisstrookje steekt.

Een structureel probleem, geen incident

Dit is geen incident.
Dit is onderdeel van een veel groter plaatje waarin de rekening altijd wordt doorgeschoven naar degenen die zich niet kunnen verdedigen.

Ziek?
Werk maar meer.
Laag loon?
Had je maar hogerop moeten klimmen.
Parttime omdat je gezin anders instort?
Eigen keuze hoor.

Ze vergeten erbij te zeggen dat niet iedereen twintig uur extra in de week kan plakken, zeker niet als je je al kapot werkt voor een salaris waar de belastingdienst harder van meeschrijft dan jij van spaart.

Wat leren we hiervan?

Heel simpel:

• Als je weinig verdient, kun je minder verwachten.

• Als je veel verdient, krijg je meer, want ‘belonen naar prestatie’, zeggen ze dan.

• Als je vragen stelt, ben je zuur.

• En als je klaagt, is het je eigen schuld dat je niet rijk geboren bent.

Klinkt oneerlijk?
Is het ook.

Maar zolang wij gezellig onze laatste centen uitgeven aan tankstationsnacks omdat we denken dat ‘het allemaal wel meevalt’, verandert er niks.
Dan blijven de CEO’s champagne sabreren en krijg jij hooguit een gratis potje smeerkaas bij je tweedehands vakantiehuisje in Limburg.

Dus, wie betaalt uiteindelijk?

Jij.
Ik.
Iedereen die zijn mouwen opstroopt zonder gouden knoopjes eraan.
Iedereen die parttime werkt omdat fulltime fysiek niet kan.
Iedereen die zorgt, schoonmaakt, bouwt, maalt, kookt, tilt, sleept, verzorgt.

De mensen die het land draaiende houden, mogen zelf het minste genieten.

Maar hé, daar staan we dan. Trots. In de rij voor het stemhokje.
Met minder vakantiegeld in onze broekzak en een overheid die vriendelijk lacht terwijl ze de portemonnee verder leegschudt.