(En bijna een retourlabel voor m’n zelfvertrouwen)

Er staat een apparaat op mijn tafel dat klinkt alsof het stiekem een vliegtuig wil zijn. Het is blauw, warm, en lichtjes intimiderend. Nee, het is geen nieuwe huisgenoot of futuristisch koffiezetapparaat. Het is een mokkenpers en ik staar er al een week naar alsof het elk moment “BOE!” kan roepen.

Ik heb het ding aangeschaft omdat ik dacht: hoe moeilijk kan het zijn? Een mok erin, een ontwerp erop, een beetje druk, klaar. Maar dan vergeet je dus even wie achter dat apparaat staat. Een vrouw met creatieve chaos in haar hoofd, perfectionisme in haar bloed en faalangst in haar onderrug. Ik dus…

En daar komt Patrick mijn webdesigner.

Niet als redder. Niet als guru. Maar gewoon als mens. Die weet hoe bedrading werkt en hoe je dingen aandurft zonder eerst twaalf dagen onder een dekbed te verdwijnen. Hij kijkt niet op of om van mijn paniekerige vragen of de drang om eerst zes YouTube-filmpjes te kijken voordat ik op ‘aan’ durf te drukken. “We gaan gewoon beginnen,” zegt hij. “En als het mislukt, doen we het nog een keer. En nog een keer. Tot jij zegt: ‘ja, zo mag ’ie in de webshop.’”

Webshop, dat woord klinkt ineens zó groot. Alsof ik op het punt sta om de volgende bol.com te starten, in plaats van één mok met een flauwe tekst en een klein beetje hoop.

Eerst struikelen, dan pas shoppen

Ik ben niet iemand die begint met succes. Ik begin met struikelen, met het verkeerde design op de verkeerde kant van de mok. Met een printer die besluit om nét vandaag zwart te boycotten. Met vingers vol inkt, een hoofd vol chaos en een mok die eruitziet alsof ’ie is gedrukt door een dronken goudvis.

En toch, toch gebeurt er iets als ik die mok vasthoud.

Hij is niet perfect. Verre van, maar hij is van mij met mijn tekst. Mijn ontwerp en mijn misdruk. En dat voelt gek genoeg als winst. Als bewijs dat ik iets heb gedaan. Iets buiten mijn hoofd.

Want daar gebeurt al jaren van alles. Ideeën, zinnen, cartoons, slogans, inzichten. Dingen waar mensen om moeten lachen of huilen of even stil van worden. Maar het bleef altijd digitaal of in mijn notities en op servetten die ik later weer weggooide.

Een mok… is tastbaar. Die kan breken. Maar hij kan ook blijven, in een kast of op een bureau. Gewoon in iemands handen en dat maakt het ineens eng. Want wat als ze hem niet mooi vinden? Wat als ze zeggen: “Oh, weer zo’n mok met een tekstje, origineel hoor.”

Mijn grootste vijand in mijn eigen hoofd

Ik kan mezelf echt tot waanzin denken. Ik win discussies die nog moeten beginnen. Ik hoor kritieken die nog nooit zijn uitgesproken en ik voel blikken die nergens anders bestaan dan in mijn hoofd. Het is een talent en een handicap.

Daarom is het zo belangrijk dat Patrick er is. Niet om mijn handje vast te houden, maar om me eraan te herinneren dat ik dingen mag proberen. Dat falen geen eindstation is, maar een tussenhalte. Dat zelfs succesvolle makers begonnen met dingen die mislukten. En dat een eerste mok geen meesterwerk hoeft te zijn.

Hij zegt het niet zo. Hij drukt gewoon op ‘aan’. Zet de mok recht. Kijkt naar me met zo’n blik van: “Kom maar, je kunt dit.” En dan voelt het even alsof ik misschien inderdaad iets durf.

En dan… de webshop?

Nee, nog niet of wel…

Eerst ga ik misdrukken maken. Dingen bedrukken die ik later waarschijnlijk delete. Zinnen die ik te flauw vind en ontwerpen die scheef staan. Mokken met een kromme lach.

Ik ga oefenen. Net zo lang tot ik niet meer schrik van het geluid van de pers en tot ik niet meer duizend keer mijn ontwerp controleer. Tot ik in plaats van te denken “wat als ze het stom vinden?” denk: “wat als iemand hier nou elke ochtend glimlachend zijn koffie of thee uit drinkt?”

En pas dan komt die webshop, snel of tot sint juttemis.

Of iets wat daarop lijkt, iets kleins. Iets echts. Zonder gelikte banners of korting als je je ziel verkoopt. Gewoon een plek waar mijn creaties een thuis kunnen vinden. Misschien maar één per keer, misschien wel met een verhaal erbij. Zoals deze.

Printed with doubt

he said
“you don’t have to figure it all out first”
and handed me a blank mug
like it was nothing
like it wasn’t the scariest thing in the world
to make something
that others might not even want

he knows me
not the version I try to be
but the one who starts things
and never finishes
who dreams big
and crumbles on step two

he set up the machine
like it was a campfire
quietly, kindly
no pressure
just warmth
and space

and so I stand here
clumsy hands, loud thoughts
heart beating louder than the press
asking myself
what if I mess it up
what if they laugh
what if I’m not enough

but maybe
this mug doesn’t have to be perfect
maybe it just has to be mine

maybe it’s not about making art
but daring to start
with shaky fingers
and someone who says
“I’ll stay until you’re proud”

because healing doesn’t come
in grand gestures
it comes in soft voices
holding your panic
while you try again

so if I burn the first print
he won’t say I failed
he’ll say
“goo, now we know how not to do it”
and I’ll laugh
and that might be the real masterpiece