Er zijn van die dagen waarop je wakker wordt, naar het plafond staart en denkt: Serieus? Dit nog een keer? Je hebt geslapen, gegeten, een beetje gedroomd over een ex die waarschijnlijk niet eens meer weet dat je bestond en je lichaam zegt: opnieuw beginnen. Alsof het leven een soort loop is  een slecht geschreven sketch met een budget van nul euro en dezelfde acteurs als gisteren.

En dan komt die rotvraag weer. Niet fluisterend, maar brutaal als een brommer op de stoep: Is dit het nou?

Niet als diepe spirituele reflectie, maar als de cynische, schurende constatering die je liever negeert.

Is. Dit. Het.

Het antwoord? Geen idee. Maar als dit het is, dan wil ik graag de klantenservice van het bestaan spreken. Want iemand heeft me een folder beloofd met “ontplooiing”, “groei” en “echte connectie”, en ik zit hier met een afwas, een lege inbox en een gebroken oplaadkabel. Wat een rip-off.

Wat je vooral niet mag zeggen

Je mag veel tegenwoordig, je mag jezelf identificeren als een theezakje en je mag mediteren met je hond. Je mag ‘leven in het moment’, zolang dat moment wel esthetisch verantwoord is voor Instagram.

Maar wat je níet mag, is zeggen: Ik weet niet waarom ik het allemaal doe.
Of nog erger: Het voelt allemaal zo leeg. Zo nutteloos, alsof ik leef zonder reden, zonder richting, zonder… iets.

En als je dat toch doet, krijg je de standaardreflex: “Ga iets betekenen voor een ander.”
Alsof de zingeving ergens ligt te wachten in een bejaardenhuis onder een deken van pis en bingo. (Sorry, voor degene die dit met plezier doen. Alle respect.)

Begrijp me niet verkeerd: bejaarden zijn vast heel lief. Maar mijn existentiële leegte los je niet op door iemand appelmoes te voeren en daarna over je eigen schouder te kloppen dat je ‘iets hebt bijgedragen’.

Soms wil je gewoon zeggen: Ik vind het leven kut vandaag. Punt. Niet: …maar ik ben er dankbaar voor hoor!

De collectieve doofpot van bestaan

We leven in een maatschappij waarin alles moet kloppen. Je werk moet voldoening geven, je relatie moet inspireren, je lichaam moet presteren, en je vrije tijd moet Instagramwaardig zijn. Alles moet zinvol zijn, zelfs de Netflixserie die je ’s nachts bingewatcht om je gedachten het zwijgen op te leggen.

Er is geen ruimte voor doelloosheid.
Niet als ervaring, niet als staat van zijn.
We rammen alles dicht met bezigheden. Hobby’s. Selfcare. Challenges. Projectjes. Nog een side hustle. Nog een cursus. Alles, als het maar niet stil wordt. Want in de stilte hoor je hem weer, hè? Die stem: Waar doe je dit voor?

En eerlijk: ik weet het ook niet.
Soms denk ik: misschien ben ik gewoon een menselijk tussenstation. Een afleiding. Een tijdelijke opslag van herinneringen en rotzooi. Een eindgebruiker zonder handleiding.

En niemand durft het hardop te zeggen, maar volgens mij denkt bijna iedereen het weleens. Alleen zijn we te druk met doen alsof we zingeving gevonden hebben in een combinatie van yoga, een LinkedIn-post en een smoothie met spirulina.

Het zelfhulpcircus met een glimlachmasker

Dan is er natuurlijk altijd nog de zelfhulpcultus.
Oh, wat een pareltje.
Die mensen die zeggen: “Jij bent het probleem. Maar ook de oplossing.”
Tuurlijk.
Alsof ik een escape room ben met mezelf als sleutel, en de timer op standje burn-out.

Ze verkopen het alsof je leven een startup is. “Investeer in jezelf!” “Upgrade je mindset!” “Level up je ziel!”
En voor slechts 997 euro leer je in drie sessies hoe je weer purpose voelt. Spoiler: die coach heeft óók geen idee, maar hij verdient tenminste geld aan zijn verwarring.

Laat me je één ding zeggen: als iemand zingeving verkoopt als pakket, loop weg. Hard. Niemand heeft het antwoord. De mensen die het claimen, verhullen meestal hun eigen paniek onder een goedkopere glimlach dan de nepdiamanten in hun bio.

Misschien is het leven gewoon ruk, soms.

Je hebt goede dagen. Slechte dagen.
En dan heb je dagen waarop je denkt: Waarom bestaat dinsdag eigenlijk?

Er is geen groter taboe dan zeggen: Misschien heeft het leven geen zin.
Niet omdat je depressief bent. Niet omdat je zelfmedelijden hebt. Maar gewoon… omdat je kijkt naar de wereld, naar jezelf, naar de eindeloze herhaling van dezelfde boodschappen, vergaderingen, schermtijd en halfbakken relaties — en je denkt: Is dit nou de bedoeling?

En dan komt iemand met diezelfde dooddoener: “Maar je leeft toch nog?”
Ja.
En een mug leeft ook.
Dat zegt niks over de kwaliteit van het bestaan.

Leven is geen excuus om te stoppen met vragen stellen. En soms is de vraag alles wat je hebt.

‘Je moet gewoon iets vinden wat je blij maakt’

Deze mag ook in het museum van misplaatste levensadviezen.
“Je moet gewoon iets doen waar je blij van wordt.”
Goh. Waarom ben ik daar niet opgekomen? Bedankt, Martha. Zal ik dan maar gewoon schilderen met wijn, een podcast beginnen of een bokswedstrijd tegen mezelf organiseren?

Alsof zingeving iets is wat je vindt onder de bank, naast dat verdwaalde oordopje en de kruimels van je laatste poging tot ‘bewust eten’.

Misschien zit ‘m de crux niet in het zoeken naar blijdschap, maar in het leren accepteren dat die niet altijd komt. Dat het soms gewoon vaag blijft. Dat er geen climax is. Geen reden. Geen verlossing. En dat je desondanks verdergaat.

De midlifecrisis zonder drama

Ik ben niet per se ongelukkig, denk ik.
Maar er hangt soms iets over mijn dagen heen. Een mist, een soort mentale griep zonder koorts. Ik functioneer, ik doe dingen, maar diep vanbinnen zucht er iets. En niet zo’n verzachtend zuchtje. Nee. Zo’n diepe, allesomvattende “waar slaat dit op?”-zucht die je voelt in je ruggengraat.

En dan lees je ergens: Help anderen. Dat helpt jou ook.
Klinkt nobel.
Tot je beseft dat het soms een omweg is om niet naar je eigen leegte te hoeven kijken. Dat we collectief het gevoel van doelloosheid camoufleren met drukdoenerij. Alsof je je huis volzet met spullen om de echo te dempen.

Misschien is dit alles en dat is oké.

Misschien is het leven niet bedoeld om groots en meeslepend te zijn. Misschien is het gewoon: opstaan, koffie, werken, jezelf betrappen op een rare gedachte, iemand groeten die je eigenlijk haat, eten, slapen, herhalen.

Misschien is het een opeenstapeling van toevalligheden en kleine momenten. En misschien is daar niks mis mee.

Misschien is het grootste inzicht wel: er is géén grote zin. En dat betekent dat jij ook niets hoeft te worden. Je hoeft geen legacy. Geen monument. Geen TED Talk.

Je hoeft gewoon te zijn.
Soms nutteloos.
Soms grappig.
Soms verdrietig.
Soms boos omdat je pindakaas op is.
En soms ineens geraakt door een blik, een zin, een liedje dat je niet meer kende.
Dat ís leven.

De kracht zit in toegeven dat je het niet weet

Wat als zingeving niet iets is wat je vindt, maar iets wat je af en toe even voelt?
Als je met iemand lacht.
Als je even niet denkt.
Als je buiten loopt en het ineens regent, en je besluit: ik ga niet schuilen.

Dat moment. Geen betekenis. Geen nut. Maar écht.

De kracht zit ‘m niet in weten wat het leven betekent.
De kracht zit in doorgaan, terwijl je het niet weet.
En jezelf daarin niet verliezen.

Dus ja, dit is het en soms is dat kut. En soms is het mooi en meestal is het gewoon… wat het is.

Voor de mentaal overprikkelde

Noise cancelling koptelefoon
Perfect voor als je geen therapie wilt, maar wel stilte.
Klik, kijk, oordeel zelf. En ja, als je iets koopt, help je mij ook weer een beetje richting m’n eigen zingeving (of in elk geval m’n huur).