De digitale tolk voor boeren met te veel tijd

We leven in tijden waarin zelfs een kakelende kip niet meer gewoon haar ei mag leggen zonder dat er een of andere overambitieuze onderzoeker met een microfoon onder haar kont hangt. Dankzij de universiteit van Dalhousie waar ze blijkbaar naast wetenschappelijke nieuwsgierigheid ook een tekort aan échte problemen hebben, is er nu een app die ‘Cluckify’ heet. Juist ja. Alsof iemand met kippen in z’n achtertuin écht zat te wachten op een soort Google Translate voor gevederde kakels.

Maar goed, ze hebben het dus echt gedaan. Wetenschappers hebben zich maandenlang verdiept in de auditieve uitwerpselen van onze gevleugelde legmachine. Ze hebben 45 soorten gekakel in kaart gebracht. Vijf-en-veertig. Da’s meer dan ik aan emoties toelaat in een jaar. En nu kun je met een app dus “luisteren” naar je kip en ontdekken of ze honger heeft, zich eenzaam voelt of last heeft van existentiële legstress.

Er is dus serieus een wetenschappelijk team bezig geweest met kippen afluisteren. Niet als in stiekem met een richtmicrofoon in de bosjes, maar echt met data, metingen, cortisoltesten en contextuele observaties. Ze ontdekten dat kippen met stress minder intens kakelen. Geen grap. En dat is dan nieuws. Mensen met een burn-out praten ook zachter. En niemand komt met een app om die te ontcijferen.

Maar goed, Cluckify. Een app waarmee je dus niet alleen het gebalk van je kip hoort, maar ook begrijpt wat erachter zit. “Boos”, “verdrietig”, “gestrest” of mijn favoriet “blij”. Dat laatste schijnt trouwens best zeldzaam te zijn. Want blijkbaar zijn kippen net mensen: een beetje neurotisch, snel overprikkeld en chronisch onbegrepen.

Wat hier natuurlijk speelt en laten we even eerlijk zijn is die eeuwige neiging van mensen om overal gevoel en betekenis in te willen zien. We praten met onze planten, we geven onze katten innerlijke monologen (“ze wil gewoon even alleen zijn”) en nu dus ook met kippen. Serieus. Stel je voor: je loopt je tuin in, de zon schijnt, je kip zegt “CLUCK!” en jouw telefoon vertaalt: “Ik voel me sociaal geïsoleerd”. Ja hoor.

Wat volgt is een ongemakkelijk gesprek waarin jij je moet verantwoorden tegenover een diersoort die letterlijk poep eet als ze de kans krijgt. Maar hé, als het op je scherm staat, moet het wel waar zijn, toch?

Boer zoekt… therapie?

De makers van de app willen boeren helpen om de mentale gesteldheid van hun kippen beter te begrijpen. Nou is dat op zich al een tragikomische zin, maar goed. “Wanneer je kippen begrijpt, groeit er empathie en medeleven,” zeggen ze. Prachtig. Tot je bedenkt dat de meeste kippen uiteindelijk eindigen als nuggets, curry of ‘kip shoarma’ op een brakke zondagavond. Beetje cru om eerst met een kip een diepgaand emotioneel gesprek te voeren om haar daarna met knoflooksaus te verslinden. Dat is alsof je eerst therapie geeft aan een vis en ‘m daarna op de barbecue gooit.

De app werkt met geluidspatronen, frequenties en andere technische poespas waar niemand behalve een handvol ornithofielen iets mee kan. En dus komt de gemiddelde hobbyboer met z’n iPhone in de hand naast z’n kip staan, hopend op een diepzinnig antwoord op de vraag: “Wat voel jij vandaag?” Terwijl die kip waarschijnlijk denkt: “Doe normaal, gozer. Geef me gewoon voer.”

Stel je voor dat je deze app in de praktijk gebruikt:

– Je buurman kijkt verward als je ‘s ochtends tegen je kip zegt: “Ik begrijp dat je je vandaag niet gezien voelt.”
– Je kinderen groeien op met het idee dat kippen net zoveel recht op therapie hebben als zij.
– Je begint je persoonlijke kip-coachingspraktijk. “Kakelen is ook communicatie.”

En dat is het punt. We willen als mensen zó graag dat alles wat leeft ons begrijpt en terugpraat. Maar misschien is dat helemaal niet nodig. Misschien zijn kippen gewoon kippen. Misschien is het oké dat sommige dingen kakelen zonder dat wij daar meteen een betekenis aan moeten hangen. En misschien, heel misschien is dit weer zo’n technologisch snufje dat eigenlijk meer zegt over óns dan over het dier dat we zogenaamd beter willen begrijpen.

Want eerlijk is eerlijk: als jij serieus overweegt om je kippen te analyseren met een app, is de kans groot dat niet die kip, maar jijzelf hulp nodig hebt. En dan bedoel ik niet van een dierenarts.

Wat leren we hiervan?

Nou, ten eerste: dat wetenschap soms doorslaat in haar zoektocht naar relevantie. Ten tweede: dat sommige mensen echt te veel vrije tijd hebben of geld. En ten derde: dat als je lang genoeg naar een kip luistert, je vanzelf dingen gaat horen die er niet zijn. Net als bij politieke debatten, eigenlijk.

Maar goed, er is nu dus een app. Cluckify. En daar moeten we het mee doen.

Of je ‘m gebruikt, is aan jou. Maar wees voorbereid: voor je het weet zit je met je kip op de bank, luisterend naar haar innerlijke belevingswereld, en denk je: “Was het leven maar weer zo simpel als een ei leggen en klaar.”