Gerard Joling, de man die al decennialang zingt alsof hij per ongeluk op een lego-steentje is gaan staan, en ondertussen ouder wordt zonder er ooit echt oud uit te zien. Of nou ja, dat was tot voor kort. Want Gerard heeft zichzelf een facelift cadeau gedaan. Voor zijn 65e verjaardag. Want wat is er feestelijker dan onder het mes gaan terwijl je vrienden taart eten?

In zijn realitysoap ‘Only Joling’ (een soort The Kardashians maar dan met meer glitter en minder gênante relaties) is het hele proces keurig vastgelegd. Niet subtiel. Niet suggestief. Nee, full frontal facelift. Beelden waarop Gerard ingepakt is als een menselijke rollade, ogen blauw en opgezwollen alsof hij net drie seizoenen Temptation Island heeft uitgezeten. Glamour op z’n Hollands.

Volgens Gerard was het tijd voor wat ‘klein onderhoud’. Dat klinkt als een APK voor je gezicht, maar in werkelijkheid ging het om een operatie aan hals, gezicht én ogen. Gewoon, alles in één keer. Alsof je niet alleen je keuken laat verbouwen, maar ook je badkamer, wc en carport. In zijn eigen woorden: “Omdat het kan.” En daar zit meteen de kern van het Joling-universum. Als het kan, dan doet-ie het. En als het glimt, dan moet het.

Toegegeven: hij ziet er fris uit. Strak. Alsof hij in de laatste scène van Grease is blijven hangen. Maar het roept ook vragen op. Zoals: waarom? En: hoeveel tape zit er achter dat oor gespannen? En ook: wanneer wordt het teveel?

Entertainmentkenner Bart Ettekoven noemde de facelift ‘fris’ maar gaf ook een vriendelijke waarschuwing: pas op dat je geen Barry Manilow-effect krijgt. Voor de niet-ingewijden: Barry Manilow is het internationale schrikbeeld van wat er gebeurt als je gezicht uiteindelijk alleen nog maar een emotie kent: verrassing. Permanent. Dus ja, een beetje bijsnoeien is prima, maar op een gegeven moment ga je er niet jonger uitzien, alleen… verdachter.

Gerard zelf is openhartig. Hij zegt het deels voor de show te hebben gedaan. Omdat het leuk is voor de kijker. En als entertainer moet je wat overhebben. Een verdoving hier, een hechting daar — alles voor het publiek. Zijn moeder had het waarschijnlijk niet nodig gevonden, maar goed, moeders zeggen ook altijd dat je knap bent als je eruitziet als een gebarsten bloempot.

Het is ook niet zijn eerste ingreep. Gerard en botox zijn oude vrienden. In 2012 liet hij al een haartransplantatie doen. En ook tussendoor is er heus wel eens een spuitje of spiegeltje gepakt. Irene Moors, z’n vriendin van televisie, zegt het netjes: “Als je dichtbij staat zie je dat hij niet puur natuur is.” Dat is de diplomatieke versie van: “Zijn gezicht glimt harder dan m’n badkamervloer.”

Maar goed, Gerard heeft het altijd omarmd. IJdelheid is zijn copingmechanisme. Zijn spiegel is z’n beste vriend, en zolang die geen paniek slaat, gaat Gerard gewoon door. En ergens is dat ook weer verfrissend. Geen gelul over ‘natuurlijke veroudering’, geen gekonkel over zelfacceptatie terwijl je ondertussen retinol eet als ontbijt. Nee. Gewoon eerlijk zeggen: ik wil er goed uitzien, en als dat betekent dat iemand met een scalpel m’n kaaklijn komt herontdekken, dan doen we dat.

Toch schuurt het ook. Want waar ligt de grens? Wanneer wordt het onderhoud een verbouwing? En wanneer verandert een gezicht van herkenbaar in… generiek?

De media smullen ervan. Want Gerard is open, zichtbaar en niet te beroerd om zijn gezicht of wat ervan over is op televisie te laten zien. Hij is geen man van de nuance, en dus is dit hele faceliftverhaal een open uitnodiging voor meningen. De een bewondert ‘m. De ander fronst (voor zover dat nog kan met botox). Maar iedereen heeft er iets van te vinden.

En laten we eerlijk zijn: er hangt iets tragikomisch omheen. Een man die al decennia op het podium staat, nog steeds met volle overgave ‘Maak me gek’ zingt, en ondertussen zijn gezicht laat verbouwen omdat de tand des tijds iets te hard op z’n wang begon te kloppen. Het is dapper. Maar ook een beetje verdrietig. Alsof je met ducttape een ballon probeert op te lappen.

Maar wat moeten we er dan mee? Moeten we hem prijzen om zijn eerlijkheid? Hem afremmen voor hij op z’n 70e z’n wenkbrauwen op z’n achterhoofd laat zetten? Of gewoon kijken, lachen, en verder gaan met ons eigen leven terwijl Gerard strak in het licht staat alsof hij net uit de verpakking komt?

Misschien is dat het hele punt. Gerard ís show. Gerard ís overdrijving. Hij is glitter, botox en zelfspot in één. En zolang hij dat zelf weet en daar ziet het nog steeds naar uit is er weinig aan de hand. Dan is het gewoon Joling zoals we hem kennen: over de top, eerlijk, en altijd net even een graadje té veel.

En wees eerlijk: liever een overgespannen facelift dan weer een Nederlandse zanger die denkt dat z’n innerlijke schoonheid genoeg is voor op camera. Dat willen we niemand aandoen.

Wat vind jij: durft Gerard wat niemand durft, of is hij het contact met de werkelijkheid net zo kwijt als z’n originele jukbeenderen? Laat het weten zonder filter maar wel met respect, want dat doet hij ook niet meer.