Zelfs dat je buurvrouw al drie jaar niet groet, is een uitnodiging tot compassie. Want ja, als je het goed voelt, zíe je dat ze eigenlijk een spiegel is van iets in jou wat nog geen licht heeft gekregen. Misschien je innerlijke norse buurvrouw. Die bestaat ook. Alles in jou bestaat namelijk, het hele universum zit in je. Inclusief parkeerboetes, familiefeestjes en dat rare gevoel dat je soms in de supermarkt hebt dat je iets vergeten bent, maar je weet niet wat.

Niks is zomaar iets. Dat is de gouden regel. Alles heeft betekenis. Zelfs dat je je teen stoot aan dezelfde tafel als vorige week. Dat is geen toeval. Dat is het universum dat zegt: “Hallo, jij bent nog niet in lijn met je zielspad.” Of gewoon: “Koop een kleiner tafeltje.” Maar nee, daar komen we niet mee weg. Want zodra je het zegt, staat iemand op met een zachte stem en een open hartchakra die zegt: “Voel je waar je jezelf in de weg zit?”

En ja, je hebt het zelf gekozen. In je vorig leven. Deze partner, deze baan, deze gekmakende vermoeidheid. Allemaal lesmateriaal voor jouw zielscontract. Jij hebt dat ondertekend met glitterpen in een energetische wachtkamer ergens tussen Saturnus en je innerlijke waarheid. “Dit wil ik leren.” “Deze pijn kies ik.” “Geef mij maar drie keer dezelfde valkuil, dan snap ik het vast.” Moedig, hoor. En onhandig. Maar hé, groei doet zelden aan efficiëntie.

De spirituele weg is geen snelweg. Het is meer een zandpad met kuilen, spiegels, triggers, verdwaalde mannelijke energie en overal waarschuwingen in het Sanskriet. En net als je denkt: nu snap ik het – floep – ben je weer een laag dieper. Dan ben je opnieuw leerling. Want je bent nooit klaar. Zelfs als je verlicht bent, moet je daarna nog een webinar geven over hoe je verlicht werd.

Er zijn mensen die de hele dag in afstemming leven. Alles met intentie. Alles afgestemd op hun hogere zelf. Ze bedanken hun eten, hun telefoon, hun schaduw, hun ex. Ze leven met een open hart, maar hun grenzen zijn wel van staal. Want “nee is ook een heilig woord.” Vooral tegen jou, als jij niet op hun frequentie trilt. Dan ben je ineens energetisch vermoeiend. En daar moet je aan werken. Liefst met cacao, klankschalen en een vrouw die zichzelf “soul doula” noemt.

Toch begrijp ik het wel. De behoefte aan betekenis, aan zachtheid, aan iets wat groter is dan al het gedoe. Iets dat zegt: het komt goed, dit is niet voor niks, je wordt gedragen. En dat voel je soms ook echt. In de stilte. In de natuur. In muziek. In die ene zin die je leest op het juiste moment. Niet omdat het in een cursus stond, maar omdat het raakte. Dan voel je het weer. Dat er wél iets klopt. Dat je geen zwever hoeft te zijn om ergens bij stil te staan. Dat je niet boven het leven hoeft te hangen, maar er gewoon middenin mag staan, met al je twijfels, vermoeidheid, kracht en humor.

En eerlijk? Ik schrijf dit misschien ook gewoon omdat het nog op m’n lijstje stond. Iets met expressie, luchtigheid en een beetje relativering. Waarschijnlijk had ik het mezelf voorgenomen. In een vorig leven. Dus ja… ik kan er niks aan doen.😉

Eveline Meijvogel