Ah, Den Haag. De stad die deze zomer niet bekendstaat om haring happen of politieke slapstick in de Tweede Kamer, maar als speelveld voor het grootste internationale diplomatiecircus van het jaar. Nee, er komt geen festival. Geen bevrijdingsfeest. Geen sportevenement. Wat we krijgen is de NAVO-top: een tweedaags theaterstuk met pakken, portofoons en premier Rutte die zijn allermooiste glimlach al drie weken oefent voor de spiegel.

Niet om vrede te brengen, welnee. Dat klinkt leuk in een persbericht, maar als je even krabt aan de laag vernis, zie je gewoon een internationale beurs voor wapenlobbyisten met diplomatieke paspoorten. Alleen met minder stands en meer beveiliging. Want als het écht over vrede ging, had de parkeerplaats niet volgestaan met gepantserde voertuigen en scherpschutters met koffie in de aanslag.

De kosten? Och, een bescheiden 183 miljoen euro. In de voorverkoop heette het nog 95 miljoen, maar toen had niemand de ‘veiligheidsofferte’ gezien. Blijkbaar kosten hekken tegenwoordig net zoveel als een kleine provincie, en moet elk staatsbezoeker zijn eigen draadloze angststoornisvrij computernetwerk hebben. Geen wifi, want stel je voor dat iemand het wachtwoord raadt: “NAVO2025!”

Dus trekken we 30.000 meter kabel. Geen grap. Dertigduizend meter. In een tijd waarin zelfs je oma op 5G zit. Maar voor deze top mag het allemaal. Alles voor de show. Alles voor het gevoel dat we belangrijk zijn.

Mark Rutte? Die heeft alvast zijn tanden gepoetst met glansmiddel. Hij hobbelt straks als een hond die net een tennisbal kreeg tussen de echte mannen. Trump is erbij. En Mark dribbelt erachteraan met zijn kenmerkende glimlach die zegt: “Zien jullie me? Ik hoor erbij, toch?” Misschien krijgt hij nog een functie. Of een sticker.

Den Haag wordt ondertussen hermetisch afgesloten. Wegen dicht, bewoners opgehokt, wielerwedstrijden geannuleerd. Alles wijkt voor het diplomatieke feest.

De burger mag toekijken. Op afstand. Door een hek. Met een vlaggetje. Of, als je pech hebt, vastgezet worden omdat je per ongeluk over een stippellijn liep.
En wat wordt er besproken? Geen idee. Dat mag je niet weten. Je mag wel betalen. Via je belasting. Via je huur. Via de boodschappen die weer 14% duurder zijn omdat iemand besloot dat je voor vrede best een beetje krom kunt lopen.

Wat zeker wél besproken wordt? Handel. Belangen. Strategieën. En onder tafel schuift er hier en daar vast wat over. Niet dat iemand het opschrijft. Maar geloof maar: vrede verkoopt niet. Wapens wel. Angst wel. ‘Internationale stabiliteit’ is gewoon marketingtaal voor: “we verdelen de wereld en doen alsof we het netjes hebben geregeld.”

Intussen zit Extinction Rebellion in een groepsappje te discussiëren over kleurgebruik in hun volgende banner. Geen lijm. Geen huilende ijsberen. Geen dansende klimaatschuld op het Malieveld. Want blijkbaar telt CO₂-uitstoot niet als je een badge draagt en de juiste woorden zegt. ‘Onmisbaar overleg’ neutraliseert elke uitstoot, zelfs als je 8000 mensen invliegt en heel Den Haag op slot zet.

En terwijl jij staat te kijken naar een zwarte colonne die je stoep blokkeert, word je geacht trots te zijn. Trots op het feit dat je stad is uitgekozen als decor voor dit geopolitieke theater. Dat jouw belastingcenten zijn omgesmolten tot beveiligingshek, kabelhaspel en zalmwrap voor een delegatie uit Canada.

Is dit beleid? Is dit samenwerking? Nee. Dit is een toneelstuk. De NAVO-top is het schooltoneelstuk van internationale politiek. Iedereen kent z’n tekst. Iedereen weet wie wanneer moet knikken. En niemand vraagt waarom de coulissen vol staan met wapencatalogi.

Dus ja. Veel plezier ermee. Vergeet je ID niet. Zet je auto ver buiten de stad. En zwaai even vriendelijk naar Rutte. Hij oefent nog op zijn quote voor na de top: “Een succes voor vrede en veiligheid.”

Of zoals jij het zult herinneren: twee dagen sirenes, afgesloten straten en de geur van politieke poespas waar zelfs geen hond zijn poot tegen op wil tillen.

©️ Eveline Meijvogel