Er zijn plekken waar je vrijwillig heen gaat. Het strand, een terras, de koffieautomaat. En dan is er de tandarts. Niet zomaar een tandarts, nee, míjn tandarts: een knappe Italiaan die “Buongiorno Eveline!” zegt alsof je op een eerste date bent, terwijl jij weet dat je hier ligt voor iets dat verdacht veel lijkt op marteling met een zwoel accent.

Elke keer als ik zijn praktijk binnenstap, vraag ik me af hoe ik hier weer beland ben. Oh ja, door die glimlach en dat charmante gebrabbel waardoor zelfs een wortelkanaal klinkt als een liefdesverklaring. Maar laat je niet misleiden achter die vriendelijke blik schuilt een man die speurt naar gaatjes alsof hij schatten zoekt. En elk gaatje? Kassa. Voor hem dan.

Uiteraard heb ik vooraf weer alle mogelijke smoesjes door m’n hoofd laten gaan. “Sorry, mijn hond Sky is ziek” werkt prima één keer, maar zelfs Sky kan me niet eeuwig redden. “Ongesteld”? Tja, die vlieger gaat al jaren niet meer op. Misschien gewoon eerlijk zeggen dat ik liever naar zijn Italiaanse klanken luister dan naar het geluid van een boor. Maar goed, hier lig ik dan toch weer, als een paling in een te strak net, smekend met mijn ogen. Niet uit romantiek, maar uit pure hoop: “Laat het alsjeblieft meevallen.”

Want één ding weet je zeker: bij de eerste afspraak krijg je geen boor cadeau. Nee, hij houdt het spannend. Hij buigt zich over je heen, fluistert iets in geheimtaal tegen de assistente die ondertussen om hem heen dartelt alsof ze auditie doet voor Grey’s Anatomy: Dental Edition en dan wacht je op het vonnis.

Maar deze keer… geen gaatje. Geen boor. Alleen een serieuze blik en de woorden:
“Wat slijtage, Eveline. Misschien toch maar een knarsbitje.”

Serieus? Al die stress voor een stukje plastic omdat ik blijkbaar ’s nachts mijn frustraties wegmaal? Ik lach opgelucht voor zover dat kan met een droge mond en gekrenkt ego. Beter een knarsbitje dan een vulling, maar het voelt toch alsof je thuiskomt met een gadget dat roept: “Gefeliciteerd, je neemt het leven te serieus, zelfs in je slaap.”

Ik zie de assistente al glunderen bij het idee dat ze binnenkort een bitje mag aanmeten. Ondertussen probeer ik me voor te stellen hoe charmant je nog bent met zo’n bakbeugel 2.0 in je mond. Niet dus.

Dus ik stap naar buiten zonder afspraak voor marteling, maar mét het besef dat ik binnenkort als Hannibal Lecter light ga slapen. En ik weet nu al dat ik dat bitje niet ga dragen zonder minstens vijf sarcastische opmerkingen per dag. Misschien laat ik er wel “La Dolce Vita” op graveren, voor de grap.

Maar ach, liever een knarsbitje dan een Italiaanse boor. Toch?
PS: Mocht iemand tips hebben om een knarsbitje sexy te maken, ik hoor het graag.

©️Eveline Meijvogel