Terwijl jij denkt dat alles veilig is, zijn zij allang binnen

In Nederland kun je iemand zijn jeugd afpakken, zijn vertrouwen vermorzelen en zijn hele toekomst verzieken… en na een paar jaartjes cel rustig aanschuiven bij het buurtfeest.
Zes jaar, waarvan je er in de praktijk nog geen vier hoeft uit te zitten.
Misschien zelfs minder, want ja: goed gedrag hè? Want iemand die zijn hele bestaan heeft gewijd aan het manipuleren van kinderen verdient natuurlijk een nieuwe kans.

Daan F., 34 jaar, uit Zwolle.
Zat niet in een witte bestelbus. Geen engerd in een steegje.
Nee, gewoon op Snapchat. Op TikTok.
In je huis. In de slaapkamer van je kind.
Met één klik op de knop.

De digitale verkrachter

We maken ons massaal druk om privacywetten, maar ondertussen struinen dit soort gasten dagelijks het internet af, op zoek naar jonge meisjes.
Meisjes van acht. Negen. Tien.
Kinderen die denken dat ze chatten met een leeftijdsgenoot, niet met een volwassen man die ‘even’ instructies stuurt over hoe ze zich moeten uitkleden.

Snapchat? TikTok? Leuk hè, filters en dansjes.
Ondertussen sturen onze kinderen, zonder dat wij het zien, foto’s de wereld in die nooit meer verdwijnen.
En als ouder mag je niks.
Je mag je kind niet in de gaten houden, want dan ben je ‘controlerend’.
Je mag geen telefoon afpakken, want dan schend je hun ‘privacy’.
En als je de klootzak die dit op zijn geweten heeft één klap verkoopt?
Dan lig jij in de bak.
Niet hij.

Slachtoffers? Ach, bijzaak.

De rechtbank rekent het hem “zwaar aan” dat hij hun jeugd heeft afgepakt.
O ja joh?
Zwaar aanrekenen is niet zes jaar cel.
Zwaar aanrekenen is iemand jarenlang elke dag laten voelen wat hij anderen heeft aangedaan.

En ondertussen zitten die meisjes levenslang.
Elke relatie die ze ooit aangaan?
Elke keer als ze hun telefoon openen?
Elke keer dat ze zichzelf in de spiegel zien?
Ergens in hun hoofd blijft die walgelijke stem fluisteren dat ze ooit een opdracht uitvoerden voor een man die hen zag als speelgoed.

Maar ja, zes jaar hè?
En reken er maar op: na drie jaar goede gedrag mag hij misschien wel ‘begeleid resocialiseren’.
Je zou er haast sarcastisch van worden.
O wacht, dat zijn we al.

Waar zijn de prioriteiten?

Maar hé, gelukkig hebben we een land waar boetes voor fout parkeren keihard doorkomen.
Waar belastingcontroleurs meer geld kosten dan dat ze ophalen.
Waar je een taakstraf krijgt als je dronken een fietser aanrijdt.
En waar je je kind niet eens een draai om de oren mag geven als het zwaar wordt mishandeld via een telefoon in je eigen huis.

Want laten we vooral beschaafd blijven hè?

Begrijp me niet verkeerd: ik pleit niet voor eigen rechter spelen.
Maar op dagen als deze snap ik verdomd goed waarom ouders op het punt staan hun zelfbeheersing te verliezen.
Want er is niks.
Niks dat écht voelt als genoegdoening.

En de dader? Die krijgt begeleiding.

Therapie. Begeleiding. Kans op werkhervatting.
Misschien straks zelfs een huisje via de gemeente, want ja: terug in de maatschappij is belangrijk.
Er is meer bescherming voor de dader dan voor de slachtoffers.

Daan F. zegt zelf dat hij “geen seksuele bedoelingen had.”
Serieus?
Dat moet je proberen als ouder te verkopen als je je kind van acht troost omdat ze nooit meer normaal een foto durft te maken.
Geen seksuele bedoelingen?
Wat was het dan? Hobbyprojectje?

De krankzinnigheid dat zulke uitspraken überhaupt nog in een rechtszaal serieus genomen worden is op zichzelf al een klap in het gezicht van elke ouder.

Een samenleving die wegkijkt

We hebben wetten voor vuurwerk, voor hondenbelasting, voor het gebruik van plastic tasjes.
Maar structurele bescherming van kinderen tegen dit soort online roofdieren?
Kwijt.
Verloren in procedures, in “complexiteit”, in “balans zoeken tussen privacy en veiligheid”.

Tot het je eigen dochter is.
Tot het je buurmeisje is.
Tot je merkt dat geen enkel slot op de deur helpt tegen iemand die via een app je huis binnenglipt.

En dan sta je daar.
Kapot.
En de dader?
Die bereidt zich alvast voor op zijn comeback in de maatschappij.

En dan vinden ze het gek dat mensen hun vertrouwen in het systeem verliezen.
Misschien moeten we niet naar complotdenkers wijzen.
Misschien moeten we eens kritisch kijken naar een rechtssysteem waarin 33 slachtoffers minder waard zijn dan zes jaar cel.