Haute couture, huichelmode en de parade van het moreel superieure maatpak

Het is weer zover. De avond waar modebewuste miljonairs met een geweten én een stylist hun innerlijke museumstuk mogen uitlaten: het Met Gala. Officieel een benefietgala voor het Costume Institute van het Metropolitan Museum of Art, in de praktijk een jaarlijkse parade van esthetisch verantwoorde overdaad waar de gemiddelde ster sterft van het ongemak in hun op maat genaaide “statement”. En dit jaar was het thema, houd je vast: “Superfine: Tailoring Black Style”.

Een thema dat ongetwijfeld bedoeld was als eerbetoon, maar in de praktijk voelde als: “Laten we zwarte cultuur vieren, zolang het maar gestreken is, pasteltinten heeft en door Vogue is goedgekeurd.” De dresscode? “Tailored for You”. Wat in celeb-taal betekent: “Laat je team 48 uur naaien aan iets wat eruitziet alsof het moeiteloos van jou afspat, maar intussen voor stress, zweet en minstens twee huilende stagiairs heeft gezorgd.”

Tailoring Black Style, door witte PR-bureaus

De tentoonstelling waarop het thema gebaseerd is, focust op drie eeuwen zwarte stijl, dandyisme en zelfexpressie. En daar zit kracht in. Maar ergens onderweg heeft iemand besloten dat de boodschap het beste overkomt als we Rihanna haar derde zwangerschap laten aankondigen in een Marc Jacobs-jurk die vermoedelijk ook als partytent dienstdoet. Begrijp me niet verkeerd: ze zag er fantastisch uit. Maar is dit een eerbetoon of een modeshow met bijvangst?

La La Anthony bracht een hommage aan Virgil Abloh, en dat was raak. Ze droeg een originele Off-White look met tule overlay en smokingbroek, alsof ze zei: “Ik ben chic, maar ik kan je ook knock-out praten met m’n perskit.” Dát is stijl met inhoud. Maar dan komt er weer een of andere influencertovenaar in een latex smoking met ingebouwde ruisonderdrukking en vraagt iedereen zich af: is dit kunst, mode, of gewoon budget Darth Vader?

Mode met een moraal zolang het lekker zit

Het Met Gala pretendeert elk jaar weer iets diepzinnigs te zeggen via stoffen en stiksels. Dit jaar draaide alles om maatwerk als culturele identiteit. Tailoring als verzet, stijl als politiek statement. Alleen jammer dat je dat als kijker vooral moest halen uit de begeleidende tekst van het museum, want op de rode loper was het vooral een wedstrijd “wie durft het minst te bewegen in zijn outfit zonder een liesblessure op te lopen.”

Zendaya en Anna Sawai kwamen opdagen in bijna identieke witte pakken respectievelijk van Louis Vuitton en Dior  en werden meteen geprezen voor hun “subtiele sociale boodschap”. Wat die boodschap dan precies was? Vermoedelijk iets met kracht, vrouwelijkheid en corporate sponsoring. Feit is: twee vrouwen in pakken, wereld in rep en roer. Alsof niemand ooit eerder een vrouw in een blazer heeft gezien zonder hysterisch te worden.

De morele hoogmis van de elite

Laten we het beest gewoon bij de naam noemen: het Met Gala is geen liefdadigheidsevenement. Het is een morele hoogmis voor de elite, verpakt in satijn, glitter en strategisch activisme. Je koopt je tafel (prijskaartje: vanaf $75.000), kleedt je aan alsof je net uit een Oscar Isaac-droom bent gestapt, en post daarna op Instagram hoe belangrijk je het vindt dat “we ruimte maken voor verhalen die ertoe doen”. Terwijl de enige ruimte die je zelf inneemt, dat stukje vloer is tussen Kim Kardashian en Jared Leto’s ego.

Het pijnlijkst is misschien nog wel hoe het Gala zichzelf blijft verkopen als cultureel moment — een avond die geschiedenis schrijft, terwijl het in essentie gewoon de jaarlijkse groepsfoto is van wie er dit jaar weer relevant genoeg was om een uitnodiging te krijgen. En oh ja, het is ook een fundraiser. Voor een museum dat letterlijk een balzaal heeft gewijd aan mode. Prioriteiten, maar dan in couture.

Dandyisme als digestible content

“Superfine: Tailoring Black Style” had een prachtige kans kunnen zijn om dandyisme te tonen als vorm van verzet, als zelfgekozen identiteit in een vijandige wereld. Maar veel outfits leken vooral gecureerd voor veilig applaus. Net edgy genoeg om op te vallen, niet scherp genoeg om te schuren. Alsof je Nina Simone zingt, maar dan in de elevator music-versie.

Waar is de rauwheid? Waar zijn de uitgesproken, oncomfortabele keuzes die niet uit Vogue, maar uit het leven zelf komen? Het probleem is: het Met Gala wil wel de esthetiek van strijd, maar niet de onvoorspelbaarheid ervan. Geen risico op echte controverses. Alles moet gepolijst blijven. Statements mogen, maar alleen binnen het kleurenpalet van het museum. Je mag opvallen, zolang het je stylist is die het bedacht heeft.

De rode loper als reality check

En daar loopt dan Diana Ross, queen van alles wat glittert, met een zilveren cape waarin de namen van haar nakomelingen geborduurd staan. Klinkt indrukwekkend, tot je je bedenkt dat de gemiddelde gala-ganger op dat moment aan het nadenken is of hun hashtags strategisch genoeg zijn om binnen te komen bij de algoritmische poorten van relevantie.

Mode is ooit bedoeld als expressie. Een vorm van taal zonder woorden. Maar wat gebeurt er als die taal wordt overgenomen door marketingteams, influencers en angst voor cancelcultuur? Dan krijg je dus pakken die “tailored” zijn, maar dan vooral voor PR-doeleinden. Dan wordt een gala bedoeld om zwarte stijl te eren, de zoveelste Instagram-campagne voor merken die gisteren nog geen idee hadden wie André Leon Talley was.

Is het dan allemaal bullshit?

Nee, want er wás kracht. Er waren eerlijke momenten. Er waren verwijzingen naar geschiedenis, erfgoed, verlies en trots. Maar je moest goed kijken, tussen de couture, de poespas en de perfect getimede optredens zaten nog steeds mensen die oprecht iets wilden zeggen. Die niet alleen droegen, maar vertegenwoordigden. Alleen werden ze overstemd door het gebrul van flitsen, fashion critics en TikTok-recaps die meer geïnteresseerd zijn in “best dressed” dan in waarom iemand überhaupt dat pak droeg.

En dat is misschien wel het hele punt: het Met Gala kan iets betekenen, maar doet dat meestal alleen per ongeluk. Zoals een domme sitcom die ineens een aflevering maakt waar je bij huilt. Je denkt: wauw, er zit diepte in. Maar vijf minuten later heb je alweer een meme gezien van een beroemdheid in een leren vogelpak en is alles terug bij het oude.

Voor wie is het eigenlijk?

Niet voor ons, de kijkers of voor de fans. Het is voor de aanwezigen zelf, het is hun arena. Hun, kwijl, moment om gezien te worden. De kans om hun aanwezigheid te verpakken als cultureel engagement, maar echte betrokkenheid zit niet in je outfit. Het zit in wat je doet als de camera uit staat.

Tot die tijd kijken wij thuis via onze schermpjes naar een wereld waarin stijl alles is en betekenis optioneel. Waarin je miljoenen uitgeeft aan een jurk, en dan zegt dat je “de underdog” vertegenwoordigt. Waarin tailoring gelijkstaat aan identiteit, zolang het past in de tijdslijn van je social media team.

En jij?

Jij zit dit te lezen, in een huispak met vlekken van de pasta die je net hebt opgewarmd, terwijl je met lichte schaamte denkt: “Ik had die cape van Diana Ross best aangekund.” En weet je wat? Misschien wel. Want echte stijl komt niet van de uitnodiging en niet van de prijs of van het merk. Maar van durven zijn wie je bent, met of zonder metaalgaren op je schouders.

Wil je zelf een onvergetelijke entree maken op een gala, bruiloft of gewoon bij de kassa van de Jumbo alsof je net van de rode loper komt? Scoor dan deze jurk — want waarom zou alleen Rihanna mogen stralen alsof de wereld haar catwalk is?
Bekijk hier de jurk waarmee je gegarandeerd conversation starter én statement bent

Dit is een affiliate link (#advertentie). Als je via deze link iets koopt, ontvang ik een kleine commissie (zonder extra kosten voor jou).